Θέλεις να πας κάπου για Δεκαπενταύγουστο αλλά να μην γίνεται χαμός; Οι επιλογές λίγες και μια από τις καλύτερες είναι τα κοντινά Μέθανα. Την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου ξεκινάμε λοιπόν από Αθήνα και σε μόλις 2,5 ώρες βλέπουμε μπροστά μας τα συμπαθέστατα Μέθανα, όπου θα μείνουμε για 3 ημέρες, και η πρώτη εικόνα είναι εντυπωσιακή.

Για να φτάσεις όμως μέσα στα Μέθανα περνάς αναγκαστικά από τις ιαματικές πηγές που αναδύουν την χαρακτηριστική μυρωδιά χαλασμένου αυγού από το θειάφι. Διασχίζουμε τον παραλιακό δρόμο που έχει αρκετά μαγαζιά ώσπου φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας, το Ακτή. Ακριβώς από κάτω από το μπαλκόνι του δωματίου μας υπάρχει μια μικρή παραλία, αλλά δεν προτείνεται για μπάνιο επειδή μέσα στο νερό έχει πολλές μεγάλες πέτρες.

Έχοντας λοιπόν τακτοποιηθεί, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για την πρώτη βουτιά στην παραλία Λιμνιώνα που απέχει από το ξενοδοχείο περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Η Λιμνιώνα είναι με διαφορά η καλύτερη παραλία της περιοχής με άμμο και ζεστά νερά. Πραγματικά απολαμβάνεις το τοπίο καθώς γύρω από την παραλία έχει πολύ πράσινο. Υπάρχει μέχρι και beach bar. Το μόνο αρνητικό είναι ότι είχε αρκετές σφήκες, τουλάχιστον την περίοδο που πήγαμε εμείς.

Το απόγευμα, αφού έχει αρχίσει να δύει ο ήλιος, βγαίνουμε για βόλτα στον παραλιακό δρόμο των Μεθάνων. Το πεζοδρόμιο είναι εντυπωσιακά φαρδύ, αλλά έτσι κι αλλιώς το βράδυ ο δρόμος κλείνει για τα αυτοκίνητα και ο δρόμος μετατρέπεται σε έναν τεράστιο πεζόδρομο. Τα Μέθανα έχουν μείνει σε άλλη δεκαετία και αυτό ίσως αρέσει σε κάποιος. Αυτό όμως που είναι στενάχωρο είναι ότι βλέπεις πολλά κλειστά, εγκαταλελειμμένα από χρόνια, μαγαζιά που βρίσκονται σε κακή κατάσταση. Εντάξει τα Μέθανα δεν είναι και το πιο τουριστικό μέρος της Ελλάδας, αλλά αυτή η εικόνα εγκατάλειψης αδικεί την περιοχή. Καθόμαστε για φαγητό στην ψησταριά Γυροβολιά, ένα καλό μαγαζί με το καλύτερο σουβλάκι στα Μέθανα, που βρίσκεται στην είσοδο κοντά στις πηγές. Έπειτα συνεχίζουμε την βόλτα μας προς την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, που βρίσκεται πρακτικά σε ένα μικρό καταπράσινο νησάκι που ενώνεται με την στεριά μέσω μιας λεπτής λωρίδας γης. Από εδώ έχεις εξαιρετική θέα στην πόλη. Επιστρέφοντας στο δωμάτιο παρατηρούμε ότι απέναντι ακριβώς από το ξενοδοχεία μας βρίσκεται μια πολύβουη κρεπερί. Μάλλον είναι η καλύτερη της περιοχής, διότι δεν πέφτει καρφίτσα, αλλά ευτυχώς μπορείς να παραγγείλεις για έξω.

Την δεύτερη ημέρα, μετά από το μπάνιο στην Λιμνιώνα και την μεσημεριανή σιέστα, το πρόγραμμα έχει φαγητό στο γραφικό Βαθύ, ένα πολύ μικρό ψαροχώρι με μερικές ταβέρνες που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της ηφαιστειογενούς χερσονήσου. Αξίζει να έρθεις μέχρι εδώ για να χορτάσεις όμορφες εικόνες και φρέσκο ψάρι. Καθόμαστε στην ψαροταβέρνα "Ο Τζίμης" που έχει τραπεζάκια κατά μήκος της προβλήτας και απολαμβάνουμε το τοπίο. Μας έκανε εντύπωση ότι τα τραπέζια γέμισαν γρήγορα, φαίνεται το Βαθύ είναι κοινό μυστικό στους παραθεριστές.

Το απόγευμα της Τρίτης ημέρας λέμε να πάμε στον Γαλατά για να περάσουμε απέναντι στον Πόρο. Η απόσταση είναι μικρή, μόλις μισή ώρα, και από τον Γαλατά φεύγουν συνεχώς σκαφάκια για τον Πόρο, που βρίσκεται κυριολεκτικά 2 λεπτά μακριά. O Πόρος είναι πανέμορφος και κατά συνέπεια έχει πάρα πολύ κόσμο. Εάν έρθεις Μέθανα, οπωσδήποτε την μια ημέρα πρέπει να την αφιερώσεις στον Πόρο. Αμέτρητα μαγαζιά, όμορφα μαγαζάκια, ωραία περατζάδα και πολύ ρομαντική ατμόσφαιρα.

Το επόμενο πρωί μαζεύουμε τα πράγματά μας και αποχαιρετούμε το Ακτή και τα Μέθανα. Στην επιστροφή κάνουμε τον απολογισμό και σκεφτόμαστε: θα ξαναέρθουμε στην περιοχή; Ενδεχομένως ναι, ίσως εάν κάποιο καλοκαίρι μπορούμε να πάρουμε άδεια μόνο τον Δεκαπενταύγουστο και θέλουμε να πάμε κάπου ήσυχα. Εκεί που σίγουρα όμως θα ξαναπάμε είναι ο Πόρος, που μας εντυπωσίασε, παρά τον χαμό που γινόταν. Αλλά αυτή θα είναι άλλη ταξιδιωτική ιστορία...