Η Παύλιανη έχει γίνει πολύ γνωστός προορισμός τα τελευταία χρόνια, αφού οι δραστήριοι κάτοικοι συνεχώς προσθέτουν αξία στον οικισμό τους. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περίπτωση του πώς μπορείς να δημιουργήσεις προστιθέμενη αξία από το τίποτα. Εντάξει, όχι και από το τίποτα, αφού η Παύλιανη είναι προικισμένη με υπέροχη φύση και ένα ποτάμι. Υπάρχουν όμως και άλλα μέρη που έχουν αυτά τα προσόντα αλλά δεν έχουν τον τουρισμό της Παύλιανης. Και όταν λέμε για τουρισμό εννοούμε ότι μαζεύει κόσμο όλες τις εποχές του χρόνου. Ειδικά τις Κυριακές πάρα πολύ κόσμο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Παύλιανη είναι ένα μικρό ορεινό χωριό που βρίσκεται λίγο δυτικά από τον Μπράλο. Το χωριό είναι τόσο μικρό που έχει μόλις 3 ταβέρνες και ελάχιστα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το ταξίδι από την Αθήνα για Παύλιανη διαρκεί λίγο λιγότερο από 3 ώρες, καθιστώντας την κάπως δύσκολο προορισμό για τους Αθηναίους. Παρόλη την απόσταση όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι που κάνουν το ταξίδι για την υπέροχη φύση και τις κορυφαίες ταβέρνες.

Στην Παύλιανη ο πόλος έλξης για τους τουρίστες είναι το Πάρκο Παύλιανης, που στην ουσία είναι ένα μέρος του δάσους κατά μήκος του ποταμού. Με το που μπαίνει κανείς στο πάρκο το πρώτο πράγμα που βλέπει είναι η μουσική γέφυρα. Ουρές ολόκληρες περιμένουν για να περάσουν απέναντι καθώς η μουσική γέφυρα είναι από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα του πάρκου, αφού παίζει μουσική όταν καταλαβαίνει ότι κάποιος περνάει. Με το που περνάς την γέφυρα βρίσκεσαι στα όμορφα πέτρινα κτήρια, ανάμεσα στα οποία είναι και νερόμυλοι.

Στο Πάρκο της Παύλιανης υπάρχουν δύο διαδρομές. Υπάρχει η εύκολη διαδρομή που κάνουν όλοι και η δύσκολη διαδρομή. Η δύσκολη διαδρομή, το «Μονοπάτι της Ταλαιπώριας», ξεκινάει από την άλλη πλευρά του δρόμου αλλά εκεί δεν είναι για οικογένειες. Η εύκολη διαδρομή είναι μια βατή (μέχρι το τραμπολίνο και τα δεντρόσπιτα, μήκους περίπου 1,5 χιλιομέτρου) διαδρομή μερικών χιλιομέτρων παράλληλα με το ποτάμι μέσα στο δάσος, όπου σε διάφορα σημεία έχουν τοποθετηθεί διάφορα σκηνικά (παιχνίδια, αιώρες, ταμπέλες με αποφθέγματα, κλπ). Μερικά σημεία, ιδίως γεφυράκια, απαιτούν λίγη προσοχή κυρίως όταν περνάει κόσμος και από τις δύο κατευθύνσεις. Για να κάνετε ολόκληρη την κυκλική διαδρομή (6 χιλιόμετρα) που είναι για προχωρημένους, θα χρειαστούν 3-4 ώρες περνώντας και από την κορυφή όπου βρίσκεται ο Σιδερένιος Θρόνος (Iron Throne για τους λάτρεις της σειράς Game of Thrones).

Μετά από το περπάτημα στην φύση η επόμενη στάση είναι στις ταβέρνες της Παύλιανης. Το φαγητό είναι πολύ καλό αλλά το πρόβλημα είναι να βρείτε τραπέζι, συνεπώς καλό είναι να έχετε κάνει κράτηση από νωρίς. Παντού στην Παύλιανη θα φάτε καλό φαγητό αλλά προτείνεται η ταβέρνα της Λίτσας. Μην ξεχάσετε να περπατήσετε και λίγο το χωριό, που είναι εξ άλλου πολύ μικρό, για να διασκεδάσετε με τις ζωγραφιές των κατοίκων. Θα τις δείτε παντού, σε παγκάκια, κάδους σκουπιδιών, τοίχους και όπου μπορείτε να φανταστείτε. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς ένα άσχημο λούκι έχει μετατραπεί σε προβοσκίδα ελέφαντα, ένα κουτί της ΔΕΗ έχει μεταμορφωθεί σε αυτοκίνητο και μια άσχημη σιδερένια πόρτα χρησιμεύει ως ακτινολογικό κέντρο. Οτιδήποτε είναι εξ ορισμού άσχημο έχει μετατραπεί σε κάτι που θες να φωτογραφήσεις.

Όμορφη είναι και η κεντρική πλατεία με την εκκλησία όπου μπορείτε να κάνετε μια στάση για φωτογραφίες και να εντοπίσετε μερικά ακόμα σοφά λόγια γραμμένα κυρίως σε παγκάκια.

Στην περιοχή υπάρχουν και μερικά καφέ όπου μπορείτε να ξαποστάσετε. Καλή επιλογή είναι το «Μαντάμια Καφέ», ένα ωραίο μαγαζί με τζάκι που βρίσκεται σχεδόν απέναντι από την είσοδο του πάρκου. Για γλυκό προτείνεται το «Emmy?s - Μαγική Αυλή», ένα γλυκό μαγαζάκι μέσα στο χωριό, πάνω στον κεντρικό δρόμο, όπου σερβίρονται και καφέδες και σνακ.

Στην ευρύτερη περιοχή της Παύλιανης δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα καταλύματα, για αυτό οι περισσότεροι επιλέγουν να μείνουν στα χωριά του Παρνασσού (Αμφίκλεια, Αγόριανη, κλπ).

Θυμηθείτε: είτε πρόκειται για παρκάρισμα είτε για φαγητό, όσο πιο νωρίς τόσο καλύτερα. Αυτό διότι η Παύλιανη είναι μικρή και ο κόσμος που έρχεται είναι πολύς. Επίσης φροντίστε να φοράτε τουλάχιστον αθλητικό παπούτσι (εάν όχι μποτάκι) καθώς η διαδρομή είναι μέσα στο βουνό. Τέλος, καλό είναι να μην έρθετε χειμώνα, καθώς παντού θα υπάρχει νερό και λάσπη, κάτι που είναι και λίγο επικίνδυνο.