Ο βραβευμένος με το θεατρικό βραβείο «Δημήτρης Χορν» Γιώργος Χρυσοστόμου μάς ξεναγεί στις ομορφιές του νησιού του πίσω από τη βιτρίνα...

Γεννήθηκα στη Ρόδο και μεγάλωσα στην πρωτεύουσα του νησιού. Είχα την ευλογία να απολαύσω την ελευθερία που βιώνει ένα πιτσιρίκι σε μια επαρχιακή πόλη, όπου οι πόρτες των σπιτιών μένουν ξεκλείδωτες και οι ευκαιρίες για παιχνίδι είναι ανεξάντλητες. Πόσω μάλλον σε μια οικογένεια με επτά παιδιά, όπως η δική μου! Τα καλοκαίρια το είχαμε «δίπορτο»: από τη μια οι παραλίες κοντά στο σπίτι μας και από την άλλη τα ορεινά χωριά των παππούδων: η Αρχίπολη με την πλούσια βλάστηση και η Σάλακος, ζωσμένη από αμπέλια και ελαιώνες. Παρά τα ευτυχισμένα και ανέμελα παιδικά μου χρόνια, ασφυκτιούσα στο νησί μεγαλώνοντας. Ενιωθα τη θάλασσα γύρω μου σαν φυλακή. Τελειώνοντας το λύκειο, έφυγα. Μετά τα τριάντα άρχισα να νοσταλγώ και πάλι τον τόπο μου. Φέτος, να φανταστείτε, θα είναι το πρώτο καλοκαίρι έπειτα από χρόνια που θα μείνω περισσότερο από ένα μήνα.

Οταν με κουράζουν η δυνατή μουσική και το πολύ αλκοόλ στις κοσμοπολίτικες πλαζ, παίρνω το δρόμο για το Γεννάδι, στο ανατολικό άκρο του νησιού, με άμμο και μικρό βότσαλο· εκεί ακούω μόνο τη θάλασσα.  Ή για το Κιοτάρι, με ψιλή άμμο, ομπρέλες και ξαπλώστρες. Κατά μήκος της παραλίας υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα ταβερνάκια. Το Πρασονήσι, στα νότια, είναι ο παράδεισος των windsurfers, ιδιαίτερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όταν αρχίζουν τα μελτέμια. Η Τσαμπίκα, κάτω από τον απόκρημνο βράχο όπου είναι χτισμένο το μοναστήρι της Παναγίας Τσαμπίκας της Ψιλής, φημίζεται για τη χρυσαφένια άμμο της. Βότσαλα έχει η μικρή παραλία των Φούρνων, κοντά στο χωριό Μονόλιθος. Δεν είναι οργανωμένη και ενδείκνυται για όσους έχουν... αλλεργία στην πολυκοσμία.

Αγαπημένη βόλτα είναι στο χωριό Εμπωνας, που είναι χτισμένο στους πρόποδες του ψηλότερου βουνού της Ρόδου, του Αττάβυρου - περίπου 50 χλμ. από την πόλη. Είναι πνιγμένο στο πράσινο, διατηρεί το παραδοσιακό χρώμα του και φημίζεται για το κρασί και τα εκλεκτά κρέατά του. Υπάρχουν αρκετές ταβέρνες για να το διαπιστώσετε... Ο Θεολόγος είναι ένας ιδιαίτερα γραφικός οικισμός, που γειτνιάζει με τη διάσημη Κοιλάδα των Πεταλούδων: έναν από τους σπάνιους βιότοπους της Ευρώπης, ο οποίος αποτελεί θερινό καταφύγιο της νυχτοπεταλούδας Panaxia Quadripunctaria (Πεταλούδα η Τετραγωνόστικτος, όπως είναι η επιστημονική της ονομασία). Στο δε φούρνο του φτιάχνεται το πιο νόστιμο ψωμί της Ρόδου!

Αφιερώστε οπωσδήποτε μία μέρα για να εξερευνήσετε τον Προφήτη Ηλία, το καταπράσινο βουνό της Ρόδου με την πλούσια χλωρίδα. Επί ιταλοκρατίας, στα χρόνια του Μεσοπολέμου, χτίστηκαν εκεί δύο ξενοδοχεία -«Ελαφος» και «Ελαφίνα»- με αρχιτεκτονική δυτικού Τιρόλου, τύπου σαλέ! Ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζουν, καθώς ξεπροβάλλουν μέσα από το δάσος, με τις κεκλιμένες στέγες, τις σοφίτες και τα ξυλόγλυπτα παντζούρια τους.

Μια υπέροχη βόλτα είναι να «κυκλώσεις» την Παλιά Πόλη -ένα μωσαϊκό αρχαίων, μεσαιωνικών, βυζαντινών, οθωμανικών και ιταλικών μνημείων- περπατώντας γύρω από τα τείχη. Δυστυχώς ελάχιστοι την κάνουν.
Ενας περίπατος στα σοκάκια της είναι πάντα μοναδική εμπειρία. Προσωπικά προτιμώ να τα περιδιαβαίνω το φθινόπωρο, όταν έχει σβήσει ο πανικός του θέρους.

Στην Παλιά Πόλη βρίσκεται η καλύτερη, για μένα, ψαροταβέρνα της Ρόδου, ο Πιζάνιας, που φημίζεται για το συμιακό γαριδάκι του (Σοφοκλέους 24, Τ/22410-31.884). Παγωτό τρώω πάντα από τη Στάνη (Αγίας Αναστασίας 28) και ζουμερά χάμπουργκερ από το Liberty (Βορείου Ηπείρου 12). Η Μύγα στο Μανδράκι (Κωστή Παλαμά 4 και Καρπάθου) είναι το αγαπημένο μου μπαράκι, με καλή μουσική, εξαιρετικό σέρβις και ωραία ατμόσφαιρα.

Συνοδεύστε το φαγητό σας με ροδίτικο κρασί: λευκό από Αθήρι και κόκκινο από Μανδηλαριά (οι ντόπιοι αποκαλούν αυτή την ποικιλία Αμοργιανό). Δεν έχω πιει καλύτερη λεμονίτα και πορτοκαλάδα από εκείνες της ΒΑΠ. Κρίμα που δεν διατίθενται στην Αθήνα... Αν πετύχετε σε κάποια ταβέρνα πιταρούδια (ντοματοκεφτέδες με κρεμμύδι) ή σουπιόρυζο (ριζότο με μελάνι σουπιάς), μην παραλείψετε να τα δοκιμάσετε. Και φεύγοντας, πάρτε μαζί σας μελεκούνια, τα παραδοσιακά ροδίτικα energy snacks - ένα είδος παστελιού με μυρωδάτο θυμαρίσιο μέλι, αμύγδαλα, πορτοκάλι ή περγαμόντο και διάφορα μπαχαρικά.

Από άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή" με τίτλο: "Η άλλη Ρόδος"