Η Σκύρος είναι ένα νησί με εύκολη και οικονομική πρόσβαση που διαθέτει πολλές χάρες. Ιδανικός προορισμός για οικογένειες, η Σκύρος απέχει μόλις 1 ώρα και 45 λεπτά από το λιμάνι της Κύμης. Το πλοίο της Ναυτική Εταιρείας Σκύρου που ανήκει στους Σκυριανους, ο Αχιλλέας, πηγαινοέρχεται μεταξύ Σκύρου και Κύμης συνεχώς, κάνοντας μέχρι και 3 δρομολόγια μέσα στην ίδια ημέρα.

Το νησί άλλοτε θυμίζει Κυκλάδες και άλλοτε Σποράδες. Στο βόρειοδυτικό τμήμα του νησιού βλέπεις πευκοδάση, ενώ η Χώρα της Σκύρου διαθέτει έντονη Κυκλαδίτικη ομορφιά. Παρόλο που η Σκύρος είναι το μεγαλύτερο νησί των Σποράδων οι αποστάσεις δεν κουράζουν καθόλου, καθώς το νότιο μισό τμήμα του νησιού είναι αναξιοποίητο. Το υπόλοιπο νησί έχει καλό οδικό δίκτυο και άφθονες ομορφιές.

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις φτάνοντας στην Σκύρο είναι το λιμάνι του νησιού, η Λιναριά. Πέραν της χώρας είναι ο μοναδικός οικισμός στην Σκύρο, όπου υπάρχουν μερικά μαγαζιά και ταβέρνες. Με το που φτάσαμε, λίγο πιο πάνω από το λιμάνι σταματήσαμε και καθίσαμε στον Κάβο, ένω ωραίο μαγαζί με τραπεζάκια σε διάφορα επίπεδα όπου σχεδόν όλα προσφέρουν υπέροχη θέα προς το λιμάνι.

Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο μας, το Skyros Palace, που βρίσκεται λίγο βόρεια της χώρας, στην παραλία Γυρίσματα. Το ξενοδοχείο είναι ακριβώς δίπλα στην παραλία, αλλά δυστυχώς η παραλία είναι βορινή και έτσι όσο μείναμε στην Σκύρο μόνο μία φορά την πετύχαμε απάνεμη με ήρεμη θάλασσα. Το ξενοδοχείο περιποιημένο με ωραίο κήπο και κοινόχρηστους χώρους για ψυχαγωγία.

Για πρώτο μπάνιο στην Σκύρο επιλέξαμε την παραλία Μαγαζιά, επειδή ήταν αρκετά κοντά αλλά και επειδή την πετύχαμε με ήρεμη θάλασσα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη παραλία στην Σκύρο μήκους άνω του ενός χιλιομέτρου και αρκετά πλατιά. Η συνέχειά της, όπως πηγαίνεις προς βορά, λέγεται Μώλος. Διαθέτει διάφορα μαγαζιά, beach bar και άφθονα καταλύματα.

Το βράδυ έξοδος φυσικά στην πανέμορφη χώρα, όχι ότι έχεις και πολλές επιλογές για βραδινή έξοδο στην Σκύρο. Χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε βράχο, με σπίτια ασπρισμένα, στρογγυλευμένα παραθύρια και ανθισμένες αυλές, η χώρα της Σκύρου μας εντυπωσίασε. Τα ασπρισμένα σοκάκια, στολισμένα με βουκαμβίλιες, σε καλούν να τα εξερευνήσεις. Κατά μήκος του κεντρικού πεζόδρομου υπήρχαν πολλά καλαίσθητα μαγαζιά κάθε είδους, ενώ η κεντρική πλατεία ήταν μεγάλη, εντυπωσιακή και φιλόξενη.

Το επόμενο πρωί, μετά το πρωινό, ξεκινάμε πηγαίνοντας νότια προς την περίφημη παραλία Πεύκος. Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο σημείο όπου αφήνεις το αυτοκίνητο και κατεβαίνεις τα σκαλάκια προς την παραλία. Στο τέλος του δρόμου, λίγο παρακάτω, υπάρχει ένα μικρό λιμανάκι με μία καλή ψαροταβέρνα. Ο Πεύκος είναι μία αρκετά μεγάλη παραλία, περικυκλωμένη από πεύκα σχεδόν ως την άμμο. Σίγουρα είναι μία από της καλύτερες παραλίες της Σκύρου. Ειδικά από ψηλά η θέα του Πεύκου είναι εντυπωσιακή.

Αργά το μεσημέρι φεύγουμε από την θάλασσα και κατευθυνόμαστε προς την φημισμένη ταβέρνα Μουριές που δεν απέχει πολύ. Παρκάραμε το αυτοκίνητο κάτω από τις μουριές του πάρκινγκ και πιάσαμε ένα τραπέζι κάτω από τις μουριές της αυλής. Το φαγητό ήταν πράγματι εξαιρετικό, οι μερίδες μεγάλες και οι τιμές καλές. Απέναντι ακριβώς από την ταβέρνα βρίσκεται η φάρμα με τα περίφημα Σκυριανά αλογάκια. Κάναμε και εκεί μία στάση μετά το φαγητό. Το είδος αυτό είναι ενδημικό του νησιού και μάλιστα πρόκειται για μία αρχαία ράτσα που έχει καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα. Εντύπωση μας έκανε ότι στην φάρμα υπάρχαν ξένοι νεαροί εθελοντές που βοηθούσαν.

Απόγευμα ξανά στην όμορφη χώρα πριν νυχτώσει ώστε να την δούμε και με το φως της ημέρας. Αυτήν την φορά επιλέγουμε να περπατήσουμε προς την Πλατεία Rupert Brooke. Εκεί κεντρικό αξιοθέατο είναι το άγαλμα του Rupert Brooke, του ποιητή που αγάπησε το νησί και αναπαύεται εδώ. Και μόνο η θέα εδώ προς την παραλία Μαγαζιά αξίζει να περπατήσεις μέχρι εδώ. Επιστροφή στην κεντρική πλατεία όπως υπάρχουν μερικά όμορφα μπαράκια, αν και γενικά στην Σκύρο έρχονται κυρίως οικογένειες με παιδιά. Και όλοι Έλληνες, ξένοι ελάχιστοι.

Το πρωί κατευθυνόμαστε ξανά προς την Πλατεία Rupert Brooke, αλλά αυτή την φορά για να επισκεφτούμε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σκύρου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Ένα μικρό μουσείο αλλά με ενδιαφέροντα εκθέματα τα οποία μαρτυρούν πως η Σκύρος κατοικήθηκε από τη νεολιθική εποχή. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν τα ευρήματα από τον προϊστορικό οικισμό στο Παλαμάρι, ένας αρχαιολογικός χώρος πάνω στη θάλασσα όπου αποκαλύφθηκαν ερείπια οχυρωμένης πόλης που άκμασε την Εποχή του Χαλκού. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται και το Λαογραφικό Μουσείο Φαλτάιτς, ένα αρχοντικό γεμάτο χρώματα, αντικείμενα και παραδόσεις της σκυριανής ζωής. Σκυριανά παιχνίδια, πλούσια κεντήματα, κεραμικά, ξυλόγλυπτα, έπιπλα και φορεσιές που ανήκουν στην συλλογή του σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές.

Καθώς φύσαγε αρκετά αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο στην παραλία Αχερούνες που βρήσκεται λίγο πριν την Λιναριά. Οι Αχερούνες είναι μία παραλία με νότιο προσανατολισμό σε έναν κλειστό κόλπο με αποτέλεσμα να έχει ήρεμα νερά ακόμα και όταν ο καιρός δεν είναι ιδανικός. Για να μην φύγουμε από την παραλία είπαμε να φάμε εκεί, στην ταβέρνα Απάνεμα. Απολαύσαμε το καλό φαγητό με θέα την θάλασσα και τους μικρούς φοίνικες της παραλίας.

Το βράδυ, για αλλαγή, σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από την ομορφιά της χώρας και να επισκεφτούμε τα Μαγαζιά. Ελπίζαμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μία όμορφη βόλτα παραλιακά, αλλά δυστυχώς τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στην Σκύρο. Είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που θα θέλαμε αλλά το νησί δεν προσφέρει. Στα Μαγαζιά δεν έχει και πολλά πράγματα. Από την μία πλευρά υπάρχει μόνο μία ταβέρνα, ένα μπαραράκι και ένα μαγαζάκι με χειροποίητα κεραμικά, κάτι για το οποίο η Σκύρος φημίζεται. Από την άλλη πλευρά, καθώς περπατούσαμε, είδαμε το beach bar Juicy που μας άρεσε, και αποφασίσουμε να περάσουμε εδώ το υπόλοιπο της ημέρας μας. Η ποιότητα και ο επαγγελματισμός δικαιολόγησαν τις κάπως αλμυρές τιμές του μαγαζιού.

Τρίτη ημέρα στην Σκύρο και, μετά το πρωινό στο ξενοδοχείο, πριν πάμε για μπάνιο κάνουμε μία στάση στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στα Πουριά, μια τοποθεσία που σε μαγνητίζει με την αγριάδα της. Το εκκλησάκι δικαίως είναι από τα πιο φωτογραφημένα αξιοθέατα της Σκύρου, αφού αποτελεί μέρος ένας τεράστιου κάθετου βράχου. Εάν το εκκλησάκι δεν ήταν βαμμένο άσπρο εύκολα θα μπορούσαμε να μην το προσέξουμε καν.

Στην συνέχεια το πρόγραμμα έχει κολύμπι στην παραλία Αγιος Φωκάς. Και αυτή η παραλία βρίσκεται στην δυτική πλευρά του νησιού, όπως ο Πεύκος, και το σκηνικό είναι παρόμοιο με πολύ πράσινο και εντυπωσιακά νερά. Η παραλία είναι μικρή, ιδίως εάν δεν υπολογίσεις το νότιο άκρο της που δεν είναι ιδανικό για μπάνιο. Για φαγητό κατευθυνόμαστε βόρεια προς την φημισμένη ταβέρνα Αγιος Πέτρος, η οποία βρίσκεται μέσα σε ένα πευκοδάσος. Το τοπίο εκεί είναι απολαυστικό, καθώς και το φαγητό.

Το απόγευμα πάμε νωρίς στην Χώρα για να ανέβουμε μέχρι το Κάστρο της Σκύρου. Στην κορυφή του βράχου στην κορυφή της Χώρας δεσπόζει το θρυλικό Κάστρο, φρουρός αιώνων με θέα που κόβει την ανάσα και ταξιδεύει το βλέμμα στο φόντο του γαλάζιου. Η ανάβαση είναι λίγο κουραστική, αλλά κάθε βήμα προσφέρει μια νέα προοπτική του οικισμού και της θάλασσας. Για να μπούμε στο κάστρο περάσαμε μέσα από τη Μονή Αγίου Γεωργίου, ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Σκύρου. Αφού κατεβήκαμε ένα δροσερό ποτό σε ένα από τα σοκάκια της Χώρας ήταν ότι έπρεπε.

Τέταρτη και προτελευταία ημέρα στο νησί ξυπνάμε και ξεκινάμε προς τον αρχαιολογικό χώρου του Παλαμαρίου που είναι στην βόρεια Σκύρο, λίγο ανατολικά του αεροδρομίου. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό παραθαλάσσιο αρχαιολογικό χώρο που αξίζει μία επίσκεψη. Μέρος του προϊστορικού οικισμού που ήταν χτισμένος εδώ πριν 4.500 χρόνια τώρα πλέον βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Στην συνέχεια προχωρήσαμε δυτικά προς στα ήρεμα νερά της Κυρά Παναγιάς. Η όμορφη παραλία Κυρά Παναγιά είναι περιβαλλόμενη από βράχια, με τη μικρή της εκκλησούλα σκαρφαλωμένη στο λόφο να αγναντεύει το πέλαγος. Μας έκανε εντύπωση πόσο ρηχά και ζεστά ήταν εδώ τα νερά, ιδανικά για παιδάκια.

Μετά το μπάνιο όπως επιστρέφαμε στο δωμάτιο είδαμε την ταβέρνα Πέρασμα. Είχαμε διαβάσει καλά λόγια για τα κρεατικά της και τελικά ήταν αλήθεια. Αφού ξεκουραστήκαμε αργά το απόγευμα βγήκαμε για μία τελευταία νύχτα στην Χώρα της Σκύρου.

Ημέρα αναχώρισης και μέχρι να ξεκινήσει το πλοίο έχουμε μερικές ώρες στην διάθεσή μας. Τι καλύτερο από μία τελευταία βουτιά στην Σκύρο, οπότε κατηφορίζουμε προς την παραλία Καλαμίτσα στον ομώνυμο κόλπο. Η παραλία είναι πολύ μεγάλη σε μήκος και δεν είναι ίδια σε όλα τα σημεία. Νοτιοανατολικά ξεκινάει με μεγάλα βότσαλα και όσο προχωράς βορειοδυτικά τα βότσανα εξαφανίζονται και μένει σκέτη άμμος. Αυτή η πλευρά της παραλίας με την άμμο είναι και ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά, αφού τα νερά είναι πολύ ρηχά για αρκετά μέτρα.

Ο Αχιλλέας ήταν ήδη στην Λιναριά όταν φτάσαμε αφού είχε ήδη φέρει τους επόμενους τουρίστες της Σκύρου και ετοιμαζόταν να σαλπάρει προς Κύμη. Συμπερασματικά, η Σκύρος είναι μία πολύ καλή επιλογή για διακοπές, αφού συνδιάζει ωραίες παραλίες, γραφική χώρα, καλό φαγητό και οικονομικά ακτοπλοϊκά. Οι επισκέπτες είναι κυρίως Έλληνες και την επιλέγουν περισσότερο οικογένειες με μικρά παιδιά. Το μόνο αρνητικό που διαπιστώσαμε είναι ότι στο νησί δεν υπάρχει μία παραλιακή διαδρομή για βόλτα, για περατζάδα που λέμε. Όμως η Σκύρος αποτελεί μία πολύ καλή λύση και οπωσδήποτε θα την επισκεφτούμε ξανά στο μέλλον.